نکات جدید و مهم درباره تسویه ذخیره مرخصی سالانه کارگران
وفق ماده ۷۱ قانون کار در زمان اتمام قرارداد کار و یا قطع رابطه کاری به هر نحو، مطالبات مربوط به ذخیره و مانده مرخصی کارگر باید از جانب کارفرما پرداخت شود. ماخذ محاسبه مبلغ هر روز ذخیره و مانده مرخصی کارگران معادل یک روز آخرین حق السعی آنان است نه مزد.
در صورتی که رابطه کار فی مابین بیش از یک سال کاری استمرار داشته باید ۹ روز از مرخصی استحقاقی کارگران از بابت سال قبل ذخیره و مرخصی استحقاقی سالجاری نیز ( متناسب با هر میزان سابقه کار کمتر از یک سال ) به مرخصی های کارگران اضافه و سر جمع مرخصی ها با کارگران تسویه گردد.
کارگری گفت: «با شرکت های خدماتی و تامین نیروی انسانی در دستگاه اجرایی همکاری دارم اما شرکت های خدماتی هر سال در پایان قرارداد پیمانکاری خود با دستگاه صرفا ۹ روز از مزد و مزایای مرخصی باقیمانده ما را با این استدلال که در قانون کار چنین مجوزی وجود دارد تسویه نموده و مابقی مزد و مزایای مرخصی ما را پرداخت ننموده و حق ما ضایع می شود. لطفا راهنمایی بفرمایید که پرداخت مزد و مزایای صرفا ۹ روز از مرخصی استحقاقی ما توسط پیمانکاران و شرکتهای خدماتی قانونی است یا خیر؟»
به گزارش کارگر ۲۴؛ اگرچه با استناد به ماده ۶۶ قانون کار صرفا ۹ روز از مرخصی سالانه کارگر قابل ذخیره است اما در قرارداد های کار با مدت یکسال و یا کمتر که تمدید و یا تجدید نشود و نیز سال آخر قراردادهای بیش از یکسال موضوع ماده ۶۶ قانون کار یعنی ذخیره نمودن مرخصی (۹ روز) در مورد آنها منتفی است و کارفرما مکلف است در پایان مدت قرارداد و به هنگام تسویه حساب نسبت به پرداخت مزد و مزایای تمام ایام مرخصی استفاده نشده کارگر اقدام نماید.
منبع نشر : بخشنامه شماره ۱۳۶۸۶۳ مورخ ۱۳۹۲/۸/۱۱ اداره کل روابط کار و جبران خدمت وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی
مثال ۱:
شرکت خدماتی با کارگر قرارداد مدت موقت یکماهه، سه ماهه، ۶ ماهه منعقد نموده است و این قراردادها به مدت یکسال تجدید شده اند یعنی در قراردادهای مدت موقت ۱ ماهه، ۱۲ بار، در قراردادهای مدت موقت ۳ ماهه، ۴ بار، در قراردادهای مدت موقت ۶ ماهه، ۲ بار تجدید شده است. در پایان یک سال شرکت خدماتی باید باقیمانده مرخصی های استحقاقی کارگران را تسویه نماید. تسویه ذخیره مرخصی سالانه (یعنی ۹ روز ) صحیح نیست و کارگران استحقاق دریافت مزد و مزایای باقیمانده مرخصی استحقاقی سالانه را دارند.
کارگری از ۱۴۰۳/۲/۱ با قرارداد های مدت موقت کمتر از یک سال با پیمانکار همکاری داشته است چنانچه پیمانکار به سبب اتمام قرارداد پیمان در تاریخ ۱۴۰۴/۲/۱ قصد تسویه حساب مزد و مزایای مرخصی کارگر یا کارگران را داشته باشد باید نسبت به تسویه مزد و مزایای باقیمانده مرخصی اقدام نماید و تسویه مزد و مزایای مرخصی استحقاقی به میزان ۹ روز با مفاد مواد ۶۴ و ۶۶ و ۷۱ قانون کار در تضاد است.
در صورتی که رابطه کار فی مابین بیش از یک سال کاری استمرار داشته باید ۹ روز از مرخصی استحقاقی کارگران از بابت سال قبل ذخیره و مرخصی استحقاقی سالجاری نیز ( متناسب با هر میزان سابقه کار کمتر از یک سال ) به مرخصی های کارگران اضافه و سر جمع مرخصی ها با کارگران تسویه گردد.
مثال ۲:
کارگری که از ۱۴۰۳/۲/۱ با پیمانکار رابطه کاری برقرار نموده و به موجب قرارداد های مدت موقت تا تاریخ ۱۴۰۴/۴/۱ همکاری و رابطه کاری داشته است از بابت یکسال کاری لغایت ۱۴۰۴/۱/۳۱ ، میزان ۹ روز مرخصی ذخیره و از بابت ماههای خرداد و تیر ۱۴۰۴ مستحق مرخصی های باقیمانده خواهد بود. فی المثل چنانچه کارگر ۲ روز مرخصی در ماه خرداد سال ۱۴۰۴ استفاده نموده باشد، جمع مرخصی ذخیره ( ۹ روز ) و مرخصی باقیمانده کارگر ( ۲/۳۴ روز ) ، ۱۱/۳۴ خواهد بود.
در صورت ذخیره مرخصی سالانه، نحوه تسویه در پایان خدمت چگونه خواهد بود؟
طبق ماده ۶۶ قانون کار کارگران حداکثر می توانند ۹ روز از مرخصی استحقاقی سالانه خود را ذخیره کنند. منظور ۹ روز در هر سال است و اگر کارگری سالیان متمادی در کارگاه مشغول به کار بوده و هر سال ۹ روز مرخصی ذخیره کرده باشد در نهایت کل مرخصی های ذخیره شده باهم جمع می شوند.
وفق ماده ۷۱ قانون کار در زمان اتمام قرارداد کار و یا قطع رابطه کاری به هر نحو، مطالبات مربوط به ذخیره و مانده مرخصی کارگر باید از جانب کارفرما پرداخت شود. ماخذ محاسبه مبلغ هر روز ذخیره و مانده مرخصی کارگران معادل یک روز آخرین حق السعی آنان است نه مزد.
دیدگاهتان را بنویسید