کارگر بازنشسته چرا باید بعد از ۳۰ سال حق بیمه، سراغ بیمه تکمیلی و اکمل برود؟
کارگر ۳۰ سال حق بیمه میپردازد تا روزی که از چرخه کار خارج شد، بتواند با آرامش بیشتری زندگی کند؛ اما برای بسیاری از بازنشستگان، پایان دوران اشتغال نه آغاز آسودگی، بلکه شروع نگرانیهای تازه درباره هزینههای درمان و معیشت است.
به گزارش کارگر ۲۴، پرداخت حق بیمه در طول سالهای اشتغال، یکی از مهمترین تعهدات کارگران و کارفرمایان در چارچوب نظام تأمین اجتماعی است؛ تعهدی که قرار است در دوران بازنشستگی، پشتوانهای برای تأمین معاش و دسترسی به خدمات درمانی باشد.
با این حال، آنچه امروز بسیاری از بازنشستگان تجربه میکنند، فاصله قابل توجهی با تصویری دارد که از دوران بازنشستگی ترسیم شده است. افزایش هزینههای زندگی، پایین بودن قدرت خرید مستمری و رشد هزینههای درمان، باعث شده بخشی از بازنشستگان حتی پس از پایان ۳۰ سال کار و پرداخت حق بیمه، همچنان با دغدغههای جدی مالی مواجه باشند.
وقتی بیماری از راه میرسد، هزینهها هم آغاز میشوند
یکی از مهمترین نگرانیهای بازنشستگان، هزینههای درمان است. در شرایطی که با افزایش سن، احتمال نیاز به خدمات پزشکی و دارویی بیشتر میشود، بسیاری از خدمات درمانی و هزینههای مرتبط با بیماری میتواند فشار قابل توجهی به بودجه خانوار بازنشسته وارد کند.
در چنین شرایطی، برخی بازنشستگان برای کاهش هزینههای درمان به بیمههای تکمیلی روی میآورند؛ موضوعی که البته خود نیازمند پرداخت هزینه و داشتن توان مالی کافی است.
همین مسئله این پرسش را ایجاد کرده است که اگر کارگری ۳۰ سال حق بیمه پرداخت کرده، چرا در دوران بازنشستگی همچنان باید برای برخورداری از یک پوشش درمانی مناسب، هزینههای دیگری را نیز متحمل شود؟
۳۰ سال پرداخت؛ سهم بازنشسته از تأمین اجتماعی چیست؟
مطالبه بازنشستگان صرفاً افزایش مستمری نیست. آنها انتظار دارند مجموعه خدماتی که در طول سالهای اشتغال برای آن حق بیمه پرداخت کردهاند، در دوران بازنشستگی نیز بتواند بخشی از امنیت اقتصادی و درمانی آنها را تضمین کند.
کارگری که سه دهه در کارگاه، کارخانه یا محیطهای سخت کار کرده، طبیعی است انتظار داشته باشد پس از پایان دوران اشتغال، دغدغه اصلی او استراحت و گذران زندگی باشد؛ نه اینکه برای تأمین هزینههای درمان، کاهش هزینههای روزمره یا جبران فاصله درآمد و مخارج، ناچار به یافتن شغل دوم شود.
پرسش بازنشستگان از سازمان تأمین اجتماعی
در شرایطی که هزینههای زندگی و درمان روزبهروز افزایش پیدا میکند، این پرسش همچنان مطرح است که سازوکار تأمین اجتماعی تا چه اندازه توانسته هدف اصلی خود یعنی ایجاد امنیت در دوران بازنشستگی را محقق کند؟
بازنشستهای که ۳۰ سال سهم خود را به نظام بیمهای پرداخت کرده، انتظار دارد در سالهایی که دیگر توان و فرصت کار مانند گذشته را ندارد، از حمایت مؤثر برخوردار باشد.
اکنون مطالبه اصلی بسیاری از بازنشستگان این است که حق بیمهای که طی سه دهه پرداخت کردهاند، در دوران سالمندی و بیماری به پشتوانهای واقعی برای زندگی و درمان آنها تبدیل شود؛ نه اینکه پس از بازنشستگی، دغدغه پرداخت هزینههای بیشتر برای حفظ حداقل سطح رفاه و درمان ادامه پیدا کند.
این موضوع نیازمند پاسخ روشن مسئولان سازمان تأمین اجتماعی و سیاستگذاران حوزه رفاه اجتماعی است: آیا بازنشستگی قرار است پایان دغدغههای یک کارگر باشد یا آغاز فصل تازهای از نگرانیهای معیشتی و درمانی؟
دیدگاهتان را بنویسید