قبل از گرانکردن بنزین، فکری به حال یارانه ۳۰۰ و ۴۰۰ هزار تومانی کنید!
در شرایطی که هزینههای زندگی با سرعتی بسیار بیشتر از گذشته افزایش یافته، یارانه نقدی ۳۰۰ و ۴۰۰ هزار تومانی همچنان بدون تغییر قابل توجه پرداخت میشود؛ رقمی که امروز حتی بخش کوچکی از هزینههای ضروری یک خانوار را پوشش نمیدهد. پرسش جدی این است: چرا به جای بازنگری در ارزش واقعی یارانه، بحث افزایش قیمت بنزین دوباره در کانون توجه قرار گرفته است؟
به گزارش کارگر ۲۴؛ یارانه نقدی زمانی با هدف کمک به جبران بخشی از هزینههای زندگی و افزایش قدرت خرید خانوارها پرداخت شد؛ اما گذشت زمان و افزایش مداوم قیمت کالاها و خدمات، ارزش واقعی این مبلغ را بهشدت کاهش داده است.
امروز دریافت ۳۰۰ یا ۴۰۰ هزار تومان یارانه برای بسیاری از خانوارها تفاوت چندانی در تأمین هزینههای ماهانه ایجاد نمیکند. قدرت خرید این رقم به اندازهای کاهش یافته که مقایسه آن با هزینههای جاری زندگی، فاصله میان سیاستهای حمایتی و واقعیت معیشت مردم را بهوضوح نشان میدهد.
یارانه ۳۰۰ هزار تومانی؛ عددی متعلق به گذشته؟
واقعیت این است که ارزش اسمی یارانه ثابت مانده، اما قیمت کالاها و خدمات طی سالهای گذشته بارها افزایش یافته است.
به همین دلیل، مسئله امروز فقط «پرداخت یارانه» نیست؛ بلکه ارزش واقعی این حمایت مالی است.
وقتی یک خانوار با هزینههای سنگین مسکن، خوراک، درمان، حملونقل و سایر نیازهای ضروری مواجه است، پرداخت مبلغی که قدرت خرید آن بهشدت کاهش یافته، نمیتواند بهتنهایی نقش مؤثری در جبران فشار معیشتی ایفا کند.
حتی از منظر یک کارگر نیز این سؤال مطرح است که چرا مبلغ یارانه طی سالها متناسب با افزایش هزینههای زندگی بازنگری نشده است؛ در حالی که درآمد و دستمزد نیز در برابر تورم با کاهش قدرت خرید مواجه شدهاند.
افزایش قیمت بنزین؛ فشار جدید یا اصلاح سیاستها؟
در این میان، بحث تغییر قیمت بنزین بار دیگر مطرح شده است؛ موضوعی که برای خانوارهای کارگری و کمدرآمد اهمیت ویژهای دارد.
افزایش قیمت سوخت میتواند بهصورت مستقیم و غیرمستقیم بر هزینه حملونقل، قیمت کالاها و خدمات و در نهایت هزینه سبد معیشت خانوار اثر بگذارد.
بنابراین اگر قرار است سیاست قیمتی جدیدی در حوزه انرژی اجرا شود، انتظار طبیعی این است که همزمان سیاستهای جبرانی متناسب با شرایط اقتصادی مردم نیز تقویت شود.
سؤال مهم؛ یارانه باید چقدر باشد؟
مسئله اصلی فقط افزایش عدد یارانه نیست. دولت باید مشخص کند این حمایت مالی بر چه مبنایی تعیین میشود و آیا مبلغ پرداختی متناسب با تورم، هزینه سبد معیشت و قدرت خرید خانوار بازنگری خواهد شد یا خیر.
اگر قرار است قیمت برخی کالاها و خدمات افزایش پیدا کند، ثابت ماندن حمایتهای نقدی به معنای کاهش تدریجی قدرت خرید یارانهبگیران خواهد بود.
کارگران؛ قربانی کاهش قدرت خرید
کارگران در سالهای اخیر با یک دوگانه جدی مواجه بودهاند؛ از یک سو دستمزد آنها با افزایش هزینههای زندگی فاصله دارد و از سوی دیگر، حمایتهای نقدی نیز متناسب با تورم افزایش پیدا نکرده است.
در چنین شرایطی، یارانه ۳۰۰ یا ۴۰۰ هزار تومانی دیگر نمیتواند نقش یک حمایت مؤثر معیشتی را ایفا کند.
موضوعی که باید جدیتر از گذشته مورد توجه سیاستگذاران قرار گیرد این است که حمایت معیشتی صرفاً با اعلام یک رقم ثابت محقق نمیشود؛ بلکه باید قدرت خرید واقعی مردم حفظ شود.
جمعبندی کارگر ۲۴
بحث امروز نباید فقط بر سر «افزایش یا عدم افزایش قیمت بنزین» باشد. سؤال مهمتر این است که اگر هزینههای زندگی و قیمتها افزایش پیدا میکنند، چرا ارزش واقعی حمایتهای معیشتی ثابت مانده است؟
یارانهای که زمانی میتوانست بخشی از هزینههای خانوار را پوشش دهد، امروز بخش بسیار کوچکی از مخارج ماهانه را تأمین میکند.
دیدگاهتان را بنویسید