اخراج در اثنای قرارداد یعنی چه و از لحاظ قانونی اخراج کارگر چه تعریفی دارد؟

در قانون کار از لفظ اخراج استفاده نشده و این کلمه یک لفظ قانونی نیست. کلمه اخراج یک لفط عامه است و از شرایط آن چنین نتیجه می شود که به فسخ یک جانبه قرارداد کار از طرف کارفرما در اصطلاح اخراج گفته می شود. در مواد مختلف قانون کار از جمله مواد ۲۷ و ۲۵، از لفظ فسخ برای قرارداد استفاده شده است.

کارگر ۲۴ – اثنا از لحاظ لغوی به معنی وسط و میان است. در صورتی که کارگری با کارفرمای خود قرارداد موقت یا دائمی داشته باشد و قبل از اتمام مدت قرارداد به هر نحوی، قرارداد در میانه و وسط آن توسط کارفرما فسخ شود در اصطلاح عامه به اخراج در اثنای قرارداد گفته می شود. به عبارتی اخراج در اثنای قرارداد به معنی اخراج قبل از اتمام قرارداد و همچنین از لحاظ قانونی به مفهوم فسخ قرارداد کار از طرف کارفرما قبل از اتمام قرارداد است.

شرایط قانونی بابت اخراج کارگر از کار

در سه مورد قانون کار اجازه اخراج کارگر را به کارفرما داده است.

در قراردادهای دائمی که در ابتدای آن مدت آزمایشی (یک الی سه ماه) پیش‌بینی شده باشد کارفرما می‌تواند بدون دلیل قرارداد را فسخ و کارگر را اخراج کند. در چنین مواردی شکایت از کارفرما بابت اخراج نیز موضوعیت نداشته و در صورت طرح شکایت، موضوع رد می‌شود. (ماده ۱۱ قانون کار)

اگر کارگر در انجام امور محوله قصور ورزد کارفرما می‌تواند بسته به شرایط و شدت تخلف کارگر کارفرما می‌تواند بعد از تذکرات کتبی اخراج کارگر را انجام دهد. توجه شود که هرگونه قصور در انجام وظایف محوله برای اخراج موجه نیست. (ماده ۲۷ قانون کار)

اگر کارگر آیین‌نامه‌های انضباطی کارگاه را نقض کند کارفرما می‌تواند بعد از ارائه تذکرات کتبی کارگر را اخراج کند.

در برخی از تخلفات کارگر با همان تخلف اول نیز می‌تواند اخراج شود ولی در اغلب تخلفات به ویژه تخلفات سبک تکرار تخلفات می‌تواند منجر به اخراج از کار کارگر شود.

آیین‌نامه انضباطی کارگاه باید به تایید اداره کار برسد و تخلفات انضباطی کارگران در کمیته انضباطی مورد رسیدگی قرار گیرد.

اخراج در هر دو مورد اخراج بابت قصور در انجام محوله و نقض آیین نامه‌های انضباطی، تذکرات کتبی و نظر مثبت شورای اسلامی کار الزامی است.

منبع: کارتابان

ارسال: امیر جم