شرایط تعلق حق ایاب و ذهاب به چه صورت است؟/ کارگران بخوانند
کارگر ۲۴ – طبق ماده ۱۵۲ قانون کار: در صورتی که کارگاه از محل سکونت کارگران دور باشد و وسایل نقلیه عمومی کافی نباشد، کارفرما موظف است وسیله نقلیه مناسب برای رفتوبرگشت کارگران فراهم کند. اگر نتواند وسیله فراهم کند، میتواند با توافق کارگر، هزینه آن را نقدی پرداخت کند.
شرایط اصلی تعلق حق ایاب و ذهاب:
فاصله محل کار تا محل سکونت طولانی باشد (مقدار دقیق کیلومتر در قانون مشخص نشده و بستگی به شرایط و عرف دارد).
وسایل نقلیه عمومی (اتوبوس، مترو، تاکسی و…) در مسیر کافی نباشد یا وجود نداشته باشد. کارفرما سرویس یا وسیله نقلیه سازمانی فراهم نکرده باشد.
نکات مهم:
اگر کارفرما بهصورت مستمر مبلغی بابت ایاب و ذهاب پرداخت کند یا در قرارداد و عرف کارگاه باشد، این مبلغ جزء حقالسعی محسوب میشود (ماده ۳۴ قانون کار) و قطع یکطرفه آن پذیرفته نیست. در کارگاههایی که سرویس دارند، پرداخت نقدی تعلق نمیگیرد. در مأموریتهای رسمی، کارفرما مکلف به تأمین وسیله یا هزینه رفتوبرگشت است.
اگر شرایط بالا را دارید و کارفرما نه سرویس میدهد و نه هزینه پرداخت میکند، میتوانید از طریق اداره کار پیگیری کنید.
دیدگاهتان را بنویسید