آقای پزشکیان! با “حلوا حلوا کردن” دهان هیچ‌کس شیرین نمی‌شود؛ “ما از بی کفنی زنده ایم”….
آقای رئیس‌جمهور! نگذارید کارد به استخوان برسد و جامعه به نقطه‌ای برسد که با تلخی تمام بگوییم از بی‌کفنی زنده‌ایم!
کارگر ۲۴ – سمیه گلپور، فعال کارگری، در نامه‌ای سرگشاده خطاب به رئیس‌جمهور، با طرح دغدغه‌ها و مطالبات جامعه کارگری، نسبت به وضعیت معیشتی کارگران و مشکلات معیشتی و اقتصادی این قشر هشدار داد و خواستار توجه جدی دولت به مطالبات و حقوق کارگران شد.
آقای پزشکیان! با “حلوا حلوا کردن” دهان هیچ‌کس شیرین نمی‌شود؛ “ما از بی کفنی زنده ایم”….
آقای مسعود پزشکیان! «رختِ بعد از عید، به درد گَل‌منار می‌خورد»؛ کِی می‌خواهید دست از شعار بردارید و عمل کنید؟!
جناب آقای دکتر مسعود پزشکیان، رئیس محترم جمهور؛
شنیدن این جمله تکراری و کلیشه‌ای از زبان شما که «حقوق‌ها باید طوری افزایش یابد که قدرت خرید مردم حفظ شود و آبرومندانه زندگی کنند»، دیگر برای جامعه نه نویدبخش است و نه تسکین‌دهنده. ضرب‌المثل قدیمی و حکمت‌آمیز ایرانی‌ها دقیقاً وصف حال امروز تصمیم‌گیری‌های شماست: «با حلوا حلوا کردن دهان شیرین نمی‌شود!»
مردم سال‌هاست پای تریبون‌ها ایستاده‌اند و زیباترین واژه‌ها را درباره «کرامت»، «حفظ قدرت خرید» و «معیشت شایسته» تحویل می‌گیرند، اما وقتی پای صندوقِ فروشگاه‌ها، اجاره‌خانه ، سفره نان، مراکز درمانی و… می‌رسند، حقیقت چیز دیگری است. این پرسش صریح و بی‌تعارف دهها میلیون ایرانی از شخص شماست: اگر قرار است قدرت خرید حفظ شود، دقیقاً کِی؟ فردا؟ پس فردا؟سال بعد؟ یا وقتی سفره‌ها به‌کلی به فنا رفت؟!
آقای رئیس‌جمهور، وضعیت امروز معیشت مردم مصداق بارز این مثل قدیمی است که: «رخت بعد از عید به درد گل‌ِمنار می‌خورد!» وقتی تورم، کمر خانوار را خرد کرده و ارزش پول ملی دود شده است، وعده بهبود شرایط در آینده‌ای نامعلوم چه دردی را دوا می‌کند؟
۱. شما در کجای این کشور زندگی می‌کنید آقای رئیس‌جمهور؟!
آیا از اتاق‌های پاستور، شیشه‌های دودی خودروهای دولتی و آمارهای گل‌وبلبل سازمان برنامه بیرون آمده‌اید تا قیمت‌ها را به چشم ببینید؟
اصلاً خبر دارید که هزینه یک کیلوگرم گوشت قرمز، مرغ، برنج، روغن، پنیر و لبنیات طی ماه‌های اخیر چند صد درصد جهش کرده است؟
می‌دانید امروز هزینه اجاره‌خانه، حتی در حاشیه شهرها، بالای ۷۰ درصد درآمد یک خانواده حقوق‌بگیر را پیش‌خور می‌کند؟
خبر دارید بحران فقط محدود به یک قشر خاص نیست و کل طبقه مولد و زحمتکش ایران زیر تیغ این تورم خرد شده است؟
۲. درد مشترک همه ملت؛ فقط کارگر نیست، پای معیشت کل ایران در میان است:
خطاب ما فقط کارگران زحمتکش نیستند؛ این سونامی بی‌عدالتی معیشتی، گلوی همه اقشار این سرزمین را گرفته است:
●معلمان و فرهنگیان ؛ که سند تحول بنیادین را دستشان می‌دهید، اما با فیش‌های حقوقی شرم‌آور و رتبه‌بندی‌های ناقص و قطره‌چکانی، دغدغه نان شبشان آن‌ها را به شغل دوم و رانندگی پلتفرمی کشانده است.
●کارمندان دولت و نیروهای شرکتی؛ که تحت استثمار پیمانکاران رانتی بدون امنیت شغلی و با دریافتی کف قانون کار می‌دوند و هیچ گوش شنوایی برای حذف واسطه‌ها نمی‌یابند.
●بازنشستگان لشکری، کشوری و تأمین اجتماعی؛ که پس از ۳۰ سال خدمت، امروز درمانده داروی گران و بدهی سر ماه نوه‌ها شده‌اند و متناسب‌سازی‌های قطره‌چکانی شما دردی از آن‌ها دوا نمی‌کند.
●کشاورزان زحمتکش ؛که هزینه‌های نهاده، بذر، سم و کود دلاری شده، اما حاصل دسترنجشان را با نرخ‌های تحمیلی می‌خرید و ماه‌ها در صف تسویه‌حساب گندم معطل می‌گذارید.
●اصناف، کسبه خرد، مشاغل غیررسمی و شاغلان پلتفرمی (اسنپ، تپسی و…)؛ که نه بیمه درستی دارند، نه پشتوانه قانونی و زیر بار مالیات‌ستانی خشن و هزینه‌های تعمیرات و استهلاک قطعات، کمر خم کرده‌اند.
۳. سیاهه وعده‌ها؛ از مجلس تا شورای‌عالی کار:
آقای پزشکیان! شما تنها نیستید؛ سیستم تصمیم‌گیری کشور پر از ادعاست:
●در صحن علنی مجلس (بهمن ۱۴۰۴)، آقای قالیباف دم از مدل ترکیه و لزوم بازنگری دو بار در سال زد؛ نتیجه چه شد؟ صفر! نه طرحی بیرون آمد و نه اراده‌ای دیده شد.
●در شورای‌عالی کار، بند ۱۰ مصوبه ۱۵۰۴ دستمزد بر بازنگری در صورت تداوم تورم تأکید داشت؛ چرا یک بار تشکیل جلسه ندادید تا ترمیم مزد را اجرایی کنید؟
●به جای جبران سقوط آزاد ریال، کالابرگ را ماه‌ها فریز کردید، ارزش اقلام ۱۱گانه آن آب رفت و در نهایت با فرمول‌های معیوب دهک‌بندی، نیمی از مردمی را که نیازمند واقعی بودند به اسم «دهک بالا» خط زدید و یارانه و کالابرگ را قطع کردید! حالا با منّت ۵۰۰ هزار تومان اضافه می‌کنید، در حالی که تورم اقلام اساسی چند صد درصدی است؟!
۴. خدا پدر آمرزیده! مسئول عمل کردن شخص خودِ شما هستید!
آقای پزشکیان، دوران «باید بشود» ها و در جایگاه منتقد نشستن ها، تمام شده است. شما در جایگاه مطالبه‌گر یا تحلیل‌گر اقتصادی قرار ندارید؛ شما رئیس قوه مجریه و عالی‌ترین مقام اجرایی این کشورید.
*سازمان برنامه و بودجه دست شخص شماست.
* تعیین سقف افزایش حقوق در لوایح بودجه دست شماست.
* اکثریت ترکیب شورای‌عالی کار و ریاست وزارت کار در ید قدرت دولت شماست.
نمی‌شود در مصاحبه ژست حمایت از قدرت خرید بگیرید، اما در لایحه بودجه، افزایش حقوق را در سطح ۲۰ یا ۲۵ درصد—یعنی نصف تورم رسمی و یک‌چهارم تورم واقعی اقلام اساسی—قفل کنید! این تناقض آشکار است.
آقای پزشکیان، نگذارید فرزندان این مرز و بوم در آینده در کتاب‌های تاریخ بخوانند و روایت کنند ایامی را که روزگار این مملکت و معیشت این ملت «دست قوزی افتاده بود»!
آقای رئیس‌جمهور! نگذارید کارد به استخوان برسد و جامعه به نقطه‌ای برسد که با تلخی تمام بگوییم از بی‌کفنی زنده‌ایم!
والله جامعه ایرانی هوش، درک و شعور خود را از دست نداده است؛ گمان نکنید با کلمات می‌توان مردم را ساده‌لوح فرض کرد و آفتاب را با دو انگشت پوشاند! جامعه ،اجرای عدالت، مهار گرانی، بازنگری فوری مزد و حقوق برای همه ایرانیان و جبران سقوط آزاد قدرت خرید را مطالبه می‌کند. اگر اراده‌ای دارید، پشت تریبون کلی‌گویی نکنید؛ همین امروز بخشنامه ترمیم دستمزد و حقوق را امضا کنید و بفرمایید از چه تاریخی سفره مردم نجات پیدا خواهد کرد!
دیدگاهتان را بنویسید