کارگر اسیر نیست؛ آب خنک و غذای مناسب، حداقل حق انسانی اوست

کارگر ۲۴ – گاهی در بعضی پروژه‌های ساختمانی و کارگاه‌ها، رفتار با کارگر به‌گونه‌ای است که انگار کارفرما نیروی انسانی استخدام نکرده، بلکه اسیری را به خدمت گرفته است؛ گویی فراهم کردن یک لیوان آب خنک یا یک وعده غذای مناسب، لطفی بزرگ و هزینه‌ای غیرضروری است!

این در حالی است که کارگری که از صبح تا شب در گرما، زیر آفتاب و میان گردوغبار و سختی‌های کار، برای ساختن یک پروژه زحمت می‌کشد، پیش از هر چیز یک انسان است؛ انسانی با نیازهای اولیه، با تشنگی، گرسنگی، خستگی و البته خانواده‌ای که چشم‌انتظار بازگشت او به خانه است.
آب آشامیدنی سالم، غذای مناسب و فراهم کردن امکانات اولیه برای کارگران، نه امتیاز ویژه است و نه لطف کارفرما؛ بلکه حداقل مسئولیتی انسانی است که نباید درباره آن چانه‌زنی کرد.

پیانکاری گفت: در پروژه‌ای که ما مسئولیت آن را بر عهده داریم، تفاوتی میان پیمانکار، کارگر روزمزد یا سایر نیروهای شاغل وجود ندارد. هر کسی که برای کار به این مجموعه می‌آید، باید از بابت نیازهای اولیه خود آسوده‌خاطر باشد. آب خنک، انواع نوشیدنی و غذا باید به اندازه کافی در اختیار نیروها قرار بگیرد؛ چراکه هیچ‌کس نباید هنگام کار، به‌جای تمرکز بر وظیفه خود، نگران یک وعده غذا یا یک لیوان آب باشد.

واقعیت این است که اگر کارفرما یا پیمانکار نمی‌تواند ابتدایی‌ترین نیازهای انسانی نیروی کار خود را تأمین کند، چگونه انتظار دارد آن کارگر با آرامش و انگیزه برای پیشبرد پروژه تلاش کند؟

ساختمان‌ها با آجر، سیمان و آهن ساخته می‌شوند، اما نیروی واقعی ساختن آن‌ها انسان‌هایی هستند که با دست‌های پینه‌بسته و عرق پیشانی کار می‌کنند. نباید فراموش کنیم که پشت هر پروژه ساختمانی، انسان‌هایی ایستاده‌اند که شایسته احترام و برخورداری از حداقل امکانات هستند.

کارگر اسیر نیست؛ انسان است. احترام به او از همان جایی آغاز می‌شود که نیازهای اولیه‌اش را به رسمیت بشناسیم.

شاید یک لیوان آب خنک برای بعضی‌ها چیز مهمی نباشد، اما برای کارگری که ساعت‌ها زیر آفتاب کار کرده، می‌تواند نشانه‌ای از دیده شدن و ارزشمند بودن باشد. بیایید به جای حرف زدن از تکریم نیروی کار، آن را در رفتار روزمره خود نشان دهیم.

ارسال: مهدی جم