خانواده ایرانی را با اجلاس و عکس یادگاری نمیشود نجات داد
این پول، هزینه زایمان چند بانوی ایرانی است که بیمه ندارند، پول بیمارستان دولتی را هم ندارند و نمیدانند قرار است در منزل وضع حمل کنند یا در بیمارستان. برای این زن، «حمایت از خانواده» یک مفهوم انتزاعی در بیانیههای اجلاس نیست؛ یک تخت خالی در بیمارستان است و ترسی که هر شب با آن میخوابد.
کارگر ۲۴؛ سمیه گلپور فعال کارگری – دولت برای برگزاری «اجلاس بینالمللی خانواده» بودجهای مصوب کرده که برخی رسانهها رقم آن را ۷۹ میلیارد تومان اعلام کردهاند؛ رقمی که سند رسمی جزئیاتش را نشان نمیدهد و باید شفاف منتشر شود. اما اصل پرسش همان است: چرا برای تشریفات پرهزینه اعتبار هست، برای سفره مردم نیست؟
همزمان، کالابرگ میلیونها نفر حذف میشود و تنها ۵۰۰ هزار تومان به اعتبار کالابرگ بخشی از افراد زیر خط فقر اضافه میشود. این همان «آفتابه لگن هفت دست»است؛ تشریفات آماده است، شام و ناهار ملت هیچی.
این پول، پولِ چیست؟
این رقم، در این شرایط دشوار اقتصادی و امنیتی، معادل پول پیشِ خانه چند خانواده فقیر کارگری است؛ پول پیشی که اگر بود، همان خانوادهها به حاشیه شهرها رانده نمیشدند و از ترس بیسرپناهی، تن به هر شغلی نمیدادند. میتوانست سرمایه صندوق قرضالحسنهای باشد که هزاران خانواده ایرانی را از لنگماندن برای برگزاری یک ولیمه ساده ازدواج نجات دهد؛ ولیمهای که نبودنش، آغاز بسیاری از ازدواجهای نیمهتمام و آسیبهای اجتماعی بعدی است.
و مهمتر از همه: این پول، هزینه زایمان چند بانوی ایرانی است که بیمه ندارند، پول بیمارستان دولتی را هم ندارند و نمیدانند قرار است در منزل وضع حمل کنند یا در بیمارستان. برای این زن، «حمایت از خانواده» یک مفهوم انتزاعی در بیانیههای اجلاس نیست؛ یک تخت خالی در بیمارستان است و ترسی که هر شب با آن میخوابد.
آیا سران این اجلاس ها و همایش ها میدانند امروز تهیه یک قوطی شیرخشک برای نوزاد و طفل خانواده بویژه خانواده کارگری چقدر مشقت بار است؟
خانوادهای که قرار است حمایت شود، کیست؟
نه خانوادهای انتزاعی در بیانیهها، بلکه خانوادهای که نانآور آن غالباً کارگر، کارمند، کشاورز، دامدار، شاغل مشاغل خانگی، خدماتی، حرفهای و صنعتی است؛ خانوادهای که با یک بیکاری، یک بیماری، یک اجارهبها یا یک حادثه کاری از پای درمیآید.
در همین جامعه، زنان سرپرست خانوار بیش از همه به حمایت نیاز دارند؛ زنانی که بار معیشت را تنها میکشند و کمترین سهم را از حمایتهای نهادی میبرند. بدتر از آن، خانوادههایی که به دلیل فشار معیشتی در آستانه فروپاشی قرار دارند و هر روز به جمع زنان سرپرست خانوار اضافه میشوند.
پسوند «اجتماعی» دقیقاً کدام اجتماع است؟
اگر قرار است هزینه این اجلاس از محل مسئولیت اجتماعی شرکتها (CSR) تأمین شود، پرسش حقوقی روشن است: این «اجتماعی» به کدام اجتماع از خانوادههای ایرانی اشاره دارد؟ کدام خانواده کارگری، کارمندی، کشاورز، دامدار، شاغل خانگی، خدماتی یا زن سرپرست خانوار از این هزینهکرد منتفع میشود؟
مسئولیت اجتماعی، تعهدی قابلسنجش در قبال جامعه محلی و ذینفعان است، نه مجوزی برای تأمین هزینه رویدادهای تشریفاتی. تا وقتی سازوکار نظارتی، معیار انتخاب ذینفع و گزارش اثربخشی وجود ندارد، «اجتماعی» تنها یک پسوند تزئینی است.
پرسشهای مطالبهگرایانه
۱. شفافیت بودجه:سند کامل و ریز هزینههای اجلاس، منبع تأمین اعتبار و دستگاه متولی منتشر شود.
۲. معیار اولویت:چه توجیه حقوقی و اجتماعی دارد که بودجه عمومی صرف رویدادی نمادین شود، در حالی که کالابرگ حذف و حمایت نقدی ناکافی است؟
۳. پاسخگویی درباره صفها:بر اساس اعلام فاطمه محمدبیگی، نماینده مجلس، ۴۸ درصد زوجهای جوان در صف وام ازدواج و ۵۹ درصد متقاضیان وام فرزندآوری معطلاند؛ دولت چه زمانی این صفها را تعیینتکلیف میکند؟
۴. پوشش سلامت مادر و نوزاد: برای بانوان باردارِ بدون بیمه، بسته حمایتی زایمان (تخت، زایمان، مراقبت نوزاد) چگونه تأمین میشود؟
۵. خروجی قابل سنجش: اجلاس چه شاخص عینی برای اشتغال پایدار، مسکن قابلدسترس، حمایت از زنان سرپرست خانوار و پیشگیری از فروپاشی خانواده ارائه میدهد؟ اگر خروجی فقط عکس یادگاری و گزارش عملکرد برای دستگاه بالاتر است، هزینهاش بر دوش کیست؟
پایداری خانواده با شغل پایدار، دستمزد براساس تورم، مسکن در توان، حمایت بهموقع از زنان سرپرست خانوار، بیمه سلامت مادر و نوزاد و امنیت معیشتی تأمین میشود؛ نه با همایش. تا وقتی کالابرگ حذف میشود و صف وام ازدواج و فرزندآوری طولانیتر میشود، هر اجلاسی درباره خانواده، تشریفاتی بیمحتوا است.
و چه زیبا گذشتگان وصف حال امروز دولتمردانمان را ضرب المثل کرده اند: آفتابه لگن هفت دست؛ شام و ناهار هیچی!
دیدگاهتان را بنویسید