کنایه فعال کارگری از زبان جوانان: در این شرایط اقتصادی، ازدواج فقط کار کسی است که عقلش را از دست داده باشد!
توفیقی با اشاره به کنایه تلخ رایج در میان جوانان درباره دشواری ازدواج در شرایط اقتصادی فعلی گفت: «تن دادن به ازدواج در این شرایط اقتصادی، تنها از کسی برمیآید که عقل سلیم خود را از دست داده و ماده روانگردان شیشه مصرف کرده باشد!»
فرامرز توفیقی، فعال کارگری، با انتقاد از وضعیت اقتصادی و معیشتی جامعه، سوءمدیریت در ساختار کلان کشور را از عوامل اصلی مشکلات اقتصادی دانست و نسبت به پیامدهای این وضعیت بر زندگی جوانان، تشکیل خانواده و آینده اجتماعی کشور هشدار داد.
به گزارش ایلنا، توفیقی با اشاره به اینکه مشکلات کشور صرفاً به عملکرد یک دولت محدود نمیشود، اظهار کرد: سنگینترین آواری که امروز بر سر کشور فروریخته و کمتر به آن توجه میشود، سوءمدیریت است. حتی اگر بر سر کشوری بمب و موشک ببارد و ویرانی به بار بیاید، میتوان دوباره آن را آباد کرد؛ اما آثار سوءمدیریت بهمراتب عمیقتر و ماندگارتر است.
وی با انتقاد از برخی سیاستگذاریهای اقتصادی، به موضوع قیمت بنزین اشاره کرد و گفت: در سیاستگذاریها ابتدا شرایطی ایجاد میشود که مردم با قیمتهای بسیار بالاتر مواجه شوند و سپس نرخ پایینتری مطرح شود تا جامعه از سر استیصال آن را بپذیرد؛ این همان سیاست «به مرگ گرفتن تا به تب راضی شدن» است.
این فعال کارگری در ادامه با اشاره به تأثیر شرایط اقتصادی بر بنیان خانواده و الگوی زندگی نسل جوان تصریح کرد: در چنین شرایطی، طبیعی است که جوانان دیگر تمایلی به ازدواج رسمی نداشته باشند و پدیدههایی مانند ازدواج سفید گسترش پیدا کند.
توفیقی با اشاره به کنایه تلخ رایج در میان جوانان درباره دشواری ازدواج در شرایط اقتصادی فعلی گفت: «تن دادن به ازدواج در این شرایط اقتصادی، تنها از کسی برمیآید که عقل سلیم خود را از دست داده و ماده روانگردان شیشه مصرف کرده باشد!»
وی افزود: نه پسران به سراغ تشکیل خانواده میروند و نه دختران و پیامد چنین وضعیتی میتواند بروز ناهنجاریهای اجتماعی باشد. به اعتقاد من، نمیتوان تمام تغییرات الگوی ارتباطی جوانان را صرفاً بیبندوباری نامید؛ این وضعیت بیش از هر چیز نشاندهنده به ته خط رسیدن بخشی از جامعه است.
این فعال کارگری با بیان اینکه جوان امروز دیگر افق روشنی برای آینده خود متصور نیست، اظهار کرد: جوانان امروز بیش از آنکه به آینده و پسانداز فکر کنند، به دنبال زنده ماندن و گذراندن روزهای خود هستند؛ چراکه با یک محاسبه ساده درمییابند که حتی اگر از امروز هیچ هزینهای نداشته باشند و تمام درآمدشان را پسانداز کنند، با فرض ثابت ماندن قیمتها، باید ۱۰۸ سال کار کنند تا بتوانند یک آلونک محقر خریداری کنند.
توفیقی ادامه داد: خرید مسکن برای جوانان به رؤیایی دستنیافتنی تبدیل شده، خودروهای خارجی از دسترس بسیاری خارج شدهاند و خودروهای داخلی نیز با قیمتهای میلیاردی عرضه میشوند. حتی خرید یک دست لباس مناسب نیز میتواند بخش قابل توجهی از درآمد چند ماه یک فرد را به خود اختصاص دهد.
وی با اشاره به پیامدهای این وضعیت بر امید اجتماعی و انگیزه جوانان برای زندگی و تشکیل خانواده گفت: وقتی جوان هیچ چشماندازی برای خانهدار شدن، ازدواج و برخورداری از یک زندگی معمولی ندارد، طبیعی است که به دنبال راههایی برای فرار موقت از فشارهای اقتصادی و روانی باشد؛ هرچند همین امکان نیز برای همه اقشار جامعه فراهم نیست.
این فعال کارگری در پایان هشدار داد: وقتی جامعهای به نقطهای میرسد که افراد دیگر به پسانداز، آینده و بهبود شرایط زندگی فکر نمیکنند و تنها میخواهند امروز خود را به هر شکلی سپری کنند، باید نسبت به پیامدهای اجتماعی آن نگران بود. چنین وضعیتی نشانه رفاه نیست، بلکه میتواند بیانگر ورود جامعه به مرحلهای از فرسایش و فروپاشی اجتماعی باشد.
توفیقی در تحلیلِ گسترشِ وامهای خرد و خریدهای چهارقسطه برای تأمینِ ابتداییترین اقلامِ روزمره معتقد است: «جوانان در شبکههای اجتماعی تعبیرِ بسیار گویایی ساختهاند که همگان با آن همذاتپنداری میکنند و میگویند: “حقوقم را گرفتم، تمامِ بدهیهایم را پرداختم و اکنون به یک خوشحسابِ گدا تبدیل شدهام!” واقعیت این است که وقتی بخواهند جامعهای را از قدرتِ اندیشه تهی کنند و مانع از آن شوند که مردم به فردا بیندیشند و بپرسند چرا و چگونه این بحران بر سرِ ما آوار شد، آینده را از آنها سلب میکنند؛ به بیانِ دقیقتر، جامعه را به “آیندهفروشی” وادار میسازند. کارآمدترین ابزارِ آیندهفروشی نیز ورود به همین پلتفرمهای اعتباری است که همچون قارچ در حال روییدن هستند؛ از اسنپپی و دیجیپی گرفته تا تارا، دیما، بلوبانک و مواردِ مشابه. مادامی که شهروندان به این شیوه روزگار میگذرانند، زندگیِ خود را پیشفروش کردهاند و دیگر مجالی برای اندیشیدن به آینده و چراییِ شرایط موجود ندارند. همگیِ ما نیز چه بازنشسته به یک شکل و چه نیروی کارِ جوان به شکلی دیگر به این چرخه مبتلا شدهایم، چرا که در غیر این صورت، چرخِ زندگیِ روزمره اساساً نمیچرخد. این مؤسساتِ اعتباری نیز از سرِ خیرخواهی چنین نمیکنند، بلکه دقیقاً در راستای سیاستهای کلانِ دولتِ در سایه عمل میکنند تا مردم ناگزیر به پیشفروش کردنِ آینده خود باشند.»
دیدگاهتان را بنویسید