آقای محجوب! کارگران از حرفهای تکراری خستهاند؛ وقت استعفا و تغییر در خانه کارگر نرسیده؟
خانه کارگر باید به این سؤال پاسخ دهد: پس از این همه سال، چه دستاوردی برای کارگران داشتهاید و اگر قرار است همچنان همان حرفهای گذشته تکرار شود، چرا نباید منتظر تغییر و تحول مدیریتی باشیم؟
کارگر ۲۴ – خانه کارگر و در رأس آن علیرضا محجوب، دبیرکل این تشکل، سالهاست درباره وضعیت معیشتی کارگران، فاصله دستمزد و تورم، کاهش قدرت خرید و مشکلات جامعه کارگری سخن میگویند.
هر سال در مناسبتهایی مانند روز جهانی کارگر و سالروز تصویب قانون کار، همان دغدغهها، همان انتقادها تکرار میشود؛ اما پرسش اساسی این است: سهم کارگران از این همه سال فعالیت تشکیلاتی و این همه موضعگیری چه بوده است؟
کارگران دیگر به شنیدن فهرست مشکلات خود نیاز ندارند. آنها هر روز با تورم، اجارهخانه، هزینه درمان و سفرههای کوچکشده زندگی میکنند و بهتر از هر کسی میدانند چه بر سر معیشتشان آمده است. آنچه انتظار دارند، نتیجه است؛ نه تکرار سخنرانیهایی که سالهاست محتوای آنها تغییر چندانی نکرده است.
واقعیت این است که بیانیه، مصاحبه و انتقاد، دستاورد محسوب نمیشود. اگر یک تشکل کارگری پس از سالها حضور در عرصه روابط کار نتواند قدرت چانهزنی مؤثری برای بهبود دستمزد و شرایط زندگی کارگران ایجاد کند، باید درباره عملکرد، راهبرد و حتی ساختار مدیریتی آن پرسشهای جدی مطرح شود.
علیرضا محجوب امروز در سالگرد قانون کار بار دیگر از همان مشکلاتی سخن گفت که کارگران سالهاست با آنها دستوپنجه نرم میکنند. اما سؤال اینجاست که در طول سالهای مسئولیت او، چه تغییر ملموس و ماندگاری در وضعیت زندگی کارگران ایجاد شده است؟
چرا فاصله میان مطالبات مطرحشده و نتایج بهدستآمده همچنان پابرجاست؟
نمیتوان از یک طرف سالها مسئولیت یک تشکل را بر عهده داشت و از طرف دیگر، هر سال همان مشکلات را برشمرد و همچنان خود را صرفاً در جایگاه مطالبهگر قرار داد. مسئولیت تشکیلاتی فقط تریبون داشتن و سخن گفتن نیست؛ مسئولیت یعنی پاسخگویی درباره نتایج، پذیرش ضعفها و فراهم کردن زمینه تغییر.
شاید امروز بیش از هر زمان دیگری، خانه کارگر به تغییر مدیریتی و بازنگری جدی در مسیر فعالیت خود نیاز دارد. اگر مدیریت فعلی برنامه تازهای برای خروج از وضعیت موجود ندارد و نتوانسته است انتظارات جامعه کارگری را برآورده کند، آیا زمان آن نرسیده که علیرضا محجوب به جای تکرار مواضع سالهای گذشته، به موضوع کنارهگیری و واگذاری مسئولیت به نسل تازهای از مدیران کارگری فکر کند؟
استعفا و تغییر مدیریت نباید تابو باشد. هیچ مسئولیتی مادامالعمر نیست و هیچ تشکلی نباید به افراد محدود شود. شاید کنارهگیری مدیران قدیمی و ورود نیروهای تازه، با ایدهها، جسارت و قدرت چانهزنی بیشتر، بتواند امید ازدسترفته بخشی از کارگران را به تشکلیابی بازگرداند.
کارگران به تشکلی نیاز دارند که فقط صدای اعتراضشان نباشد، بلکه بتواند این صدا را به قدرت مذاکره، تصمیمسازی و دستاورد تبدیل کند.
خانه کارگر باید به این سؤال پاسخ دهد: پس از این همه سال، چه دستاوردی برای کارگران داشتهاید و اگر قرار است همچنان همان حرفهای گذشته تکرار شود، چرا نباید منتظر تغییر و تحول مدیریتی باشیم؟
دیدگاهتان را بنویسید