آقای خدایی! زبان تندتر، سفره کارگران را بزرگ‌تر نمی‌کند؛ ترمیم مزد چه شد؟
آقای خدایی! کارگران انتظار ندارند نمایندگانشان صرفاً در جلسات صدای بلندتری داشته باشند؛ آنها می‌خواهند بدانند این صدا چه زمانی به تصمیمی اجرایی تبدیل می‌شود. مطالبه‌گری زمانی معنا پیدا می‌کند که بتواند مسیر تصمیم‌گیری را تغییر دهد و مسئولان را نسبت به وعده‌ها و تعهداتشان پاسخگو کند.
کارگر ۲۴ – علی خدایی، نماینده کارگران در شورای عالی کار، اخیراً در گفت‌وگو با خبرآنلاین درباره روند پیگیری ترمیم دستمزد اعلام کرده است که زبان نمایندگان کارگری در مطالبه‌گری کند نشده و حتی در جلسات و گفت‌وگو با دولت، تندتر از گذشته نیز شده است؛ اما در این میان، یک پرسش اساسی همچنان بی‌پاسخ مانده است: اگر زبان نمایندگان کارگری تندتر شده، چرا روند ترمیم دستمزد کارگران همچنان متوقف مانده است؟
آقای خدایی! شاید در پیگیری‌های شما کندی وجود نداشته باشد، اما توقف در تعیین تکلیف ترمیم دستمزد، واقعیتی است که نمی‌توان از کنار آن به‌سادگی عبور کرد. کارگران نتیجه این پیگیری‌ها را نه در شدت کلمات و لحن مذاکرات، بلکه در مصوبات، تصمیمات اجرایی و تغییری می‌بینند که باید در سفره‌های کوچک‌شده‌شان احساس شود.
تندی کلام شما در سال‌های گذشته نیز کم‌سابقه نبوده است؛ اما سؤال اینجاست که این تندی‌ها تا چه اندازه توانسته گره‌ای از مشکلات معیشتی کارگران باز کند؟ جامعه کارگری امروز بیش از هر زمان دیگری به نتیجه نیاز دارد. کارگری که هر روز با افزایش قیمت کالاهای اساسی، هزینه مسکن، درمان و رفت‌وآمد مواجه است، نمی‌تواند با شنیدن اینکه نماینده‌اش در جلسه‌ای تند صحبت کرده، از نگرانی فردای خانواده خود فاصله بگیرد.
کارگران از نمایندگان خود رفتار تند نمی‌خواهند؛ آنها مصوبه، تعهد و نتیجه می‌خواهند.
موضوع فقط به امروز و شرایط دشوار اقتصادی کشور محدود نمی‌شود. در سال‌های گذشته نیز بارها این بحث مطرح شده بود که اگر نرخ تورم افزایش پیدا کند و قدرت خرید کارگران کاهش یابد، امکان بررسی مجدد دستمزد وجود خواهد داشت. چنین اظهاراتی این انتظار را در میان کارگران ایجاد کرد که افزایش فاصله میان دستمزد و هزینه‌های زندگی، بی‌پاسخ نخواهد ماند. اکنون پرسش این است که سرانجام آن وعده‌ها چه شد و چرا کارگران همچنان باید منتظر تعیین تکلیف مطالباتی بمانند که مستقیماً با معیشت آنها ارتباط دارد؟
البته شرایط امروز کشور، فشارهای اقتصادی و وضعیت دشوار بنگاه‌های تولیدی را نمی‌توان نادیده گرفت. جنگ و نااطمینانی‌های اقتصادی نیز می‌تواند تصمیم‌گیری را پیچیده‌تر کند. روشن است که حفظ اشتغال و جلوگیری از آسیب بیشتر به تولید اهمیت دارد؛ اما این شرایط نباید به معنای فراموش‌شدن قدرت خرید کارگران باشد. فشار اقتصادی تنها بر دوش کارفرما نیست؛ کارگر نیز هر روز هزینه این وضعیت را با درآمدی می‌پردازد که از افزایش قیمت‌ها عقب مانده است.
مسئله اصلی این است که وقتی در ابتدای سال درباره ضرورت بازنگری و بررسی مجدد دستمزد سخن گفته می‌شود، باید روشن باشد که این وعده بر چه مبنایی مطرح شده، چه نهادی مسئول اجرای آن است و در صورت تغییر شرایط اقتصادی، چه سازوکاری برای تصمیم‌گیری وجود دارد. اگر قرار است تصمیمی به جلسه بعد موکول شود، باید زمان و دستور کار مشخصی داشته باشد؛ اگر مانعی بر سر راه اجرای آن وجود دارد، باید صریح و شفاف به جامعه کارگری اعلام شود.
نمایندگان کارگری نیز باید پاسخ روشنی به این مطالبه بدهند: چه اقدام مشخصی برای به نتیجه رساندن ترمیم دستمزد انجام شده است؟ آیا دولت درباره زمان برگزاری جلسه شورای عالی کار و تعیین تکلیف این موضوع تعهد مشخصی داده است؟ اگر چنین تعهدی وجود ندارد، چرا مطالبه‌گری باید همچنان در سطح اظهارات و مصاحبه‌ها باقی بماند؟
آقای خدایی! کارگران انتظار ندارند نمایندگانشان صرفاً در جلسات صدای بلندتری داشته باشند؛ آنها می‌خواهند بدانند این صدا چه زمانی به تصمیمی اجرایی تبدیل می‌شود. مطالبه‌گری زمانی معنا پیدا می‌کند که بتواند مسیر تصمیم‌گیری را تغییر دهد و مسئولان را نسبت به وعده‌ها و تعهداتشان پاسخگو کند.
علی خدایی
کارگران نباید میان وعده‌های ابتدای سال، اظهارات نمایندگان و جلساتی که زمان برگزاری آنها مشخص نیست، بلاتکلیف بمانند. معیشت آنها موضوعی نیست که بتوان تعیین تکلیف آن را بدون اعلام زمان‌بندی روشن، پیوسته به آینده موکول کرد.
امروز جامعه کارگری بیش از توضیح درباره تندی یا کندی زبان نمایندگان خود، به یک پاسخ روشن نیاز دارد: ترمیم دستمزد چه زمانی تعیین تکلیف می‌شود و نمایندگان کارگری برای تبدیل مطالبه به مصوبه، چه نتیجه‌ای از مذاکرات خود گرفته‌اند؟
این همان پرسشی است که انتظار می‌رود علی خدایی و دیگر نمایندگان کارگری، به‌جای تأکید صرف بر شدت پیگیری‌ها، با ارائه جزئیات و نتایج مشخص به آن پاسخ دهند؛ زیرا برای کارگری که هزینه‌های زندگی هر روز از درآمدش پیشی می‌گیرد، آنچه اهمیت دارد، نه تندی کلام در جلسه، بلکه تغییری است که در قدرت خرید و زندگی او ایجاد خواهد شد.
دیدگاهتان را بنویسید