کارگر را تا مرز فرسودگی نبرید؛ بعد بابت مرخصی سرزنشش نکنید!
کارگر، ماشین نیست که بدون توقف کار کند. او هم زندگی دارد، خانواده دارد، خستگی دارد و به آرامش نیاز دارد.
کارگر ۲۴ – مرخصی قرار نیست لطف مدیر به کارگر باشد؛ مرخصی حق نیروی کار است. حقی که برای استراحت، بازیابی انرژی و فاصله گرفتن از فشارهای کاری در نظر گرفته شده است.
اما گاهی تلخ‌ترین اتفاق بعد از بازگشت از مرخصی شروع می‌شود؛ هنوز وارد شرکت نشده‌ای، با کنایه‌هایی مثل «به‌به! خوش گذشت؟»، «چشم‌مان به جمالتان روشن شد!» یا «ما اینجا داشتیم جان می‌کندیم!» روبه‌رو می‌شوی؛ انگار نه انگار که استفاده از مرخصی حق قانونی تو بوده است.
بیایید یک حقیقت را فراموش نکنیم؛ مرخصی یعنی چند روز واقعاً از کار فاصله بگیری. یعنی کنار خانواده باشی، بدون اینکه مدام به تماس‌های شرکت، پیام‌های مدیر، کارهای عقب‌افتاده و مسئولیت‌های شغلی فکر کنی. یعنی ذهنت فرصت استراحت پیدا کند تا با انرژی و انگیزه بیشتری برگردی.
کارگر نباید در روزهای مرخصی هم عذاب وجدان داشته باشد که چرا نیست، چرا کارها روی زمین مانده یا چرا همکارانش تحت فشار هستند.
و یک حرف جدی هم با مدیران عزیز؛ اگر سیستم یک شرکت با دو روز نبودن یک نیروی انسانی به هم می‌ریزد، مشکل از مرخصی گرفتن آن کارگر نیست؛ مشکل از ساختار و مدیریت آن مجموعه است.
قرار نیست نیروی انسانی همیشه در دسترس باشد، حتی زمانی که مرخصی گرفته است. قرار نیست کارگران برای استراحت کردن احساس گناه کنند یا بعد از بازگشت، بابت استفاده از حقشان بازخواست عاطفی شوند.
اگر مرخصی می‌دهید، اجازه بدهید کارگران واقعاً مرخصی باشند.
کارگر، ماشین نیست که بدون توقف کار کند. او هم زندگی دارد، خانواده دارد، خستگی دارد و به آرامش نیاز دارد.
گاهی بهترین کاری که یک مدیر می‌تواند برای بهره‌وری مجموعه‌اش انجام دهد، این است که به نیروی انسانی‌اش اجازه دهد چند روز با خیال راحت از کار فاصله بگیرد.
یادتان باشد؛ کارگر خسته، سرمایه مجموعه نیست که باید تا آخرین توان از او کار کشید. نیروی انسانی زمانی می‌تواند بهترین عملکردش را داشته باشد که احساس کند در محیط کار، انسان بودنش هم به رسمیت شناخته می‌شود.
دیدگاهتان را بنویسید